Zolang we ons met de door ons aangenomen identiteit en rollen identificeren, voelen we ons beperkt en gescheiden van het grotere geheel.

Sinds 2022 werkt Wendela met veel plezier als zelfstandige voor Amada, een antroposofisch/holistisch zorgcollectief, dat kwalitatieve zorg, ondersteuning en begeleiding biedt aan met name oudere cliënten in de regio Bergen en Schoorl. De naam Omwendeling is tot mij gekomen via mijn broer, omdat we elkaar vaak precies op de equinox ontmoetten en we dan vaak een shift in ons familiesysteem ervaarden. Tijdens de equinox vallen de aarde en de zon als het ware even samen, ze kruisen elkaar, ik vind dat een magisch moment. Zo kunnen we soms ook ineens even helemaal samenvallen met ons zelf en aan de andere kant weer tevoorschijn komen. Als we zakken van ons hoofd, naar ons lichaam, naar ons Hart, kan er ineens een verschuiving plaats vinden van ogenschijnlijke chaos naar harmonie.

Die reis ging niet over rozen, ik kreeg vlak daarna de ziekte van Lyme, die bleek ik op mijn 12e te hebben opgelopen door een tekenbeet, zij zou 28 jaar mijn trouwe teacher zijn. Over mijn genezing en proces kun je verderop in deze website meer lezen. De essentie is dat er mijn ervaring geen gouden sleutel buiten mij te vinden is, maar wel mijn eigen gouden sleutel in mijzelf. Er is geen middel dat iets voor mij op kan lossen, er zijn slechts lessen die ik mag ontvangen en waaraan ik kan groeien.

Pas als we onszelf, inclusief onze onbekende kanten, die als het ware nog in het donker liggen te wachten, helemaal omarmen, kunnen onze innerlijke schatten te voorschijn komen en kunnen we worden wie we werkelijk Zijn.

De natuur, het leven is dynamisch, alles is altijd in beweging. Het Leven is een mysterie dat wij telkens opnieuw mogen beleven, een open ended inquiry zonder einddoel. Door nieuwsgierig te zijn naar wie we werkelijk zijn, komen we steeds dicher bij onze essentie en kan ons ware Zelf zich ontvouwen, zoals een vlinder haar vleugels inklapt en weer openvouwt

Het woord OM betekent Vrede in het sanskriet en het was mij al heel jong duidelijk dat wij dankbaar mochten zijn, zoals mijn vader altijd zei, dat er in ons land vrede was. Hij was opgegroeid tijdens de tweede wereldoorlog, mijn wieg stond in een democtraitsch land, maar ik voelde dat 'vrede' iets anders moest zijn. Ik ervaarde geen 'vrede' in onze maatschappij, onze familie en mijzelf.

Mijn oud-oom werd op 7 maart 1944 op zijn 21ste gefusilleerd als wraak op Hannie Schaft en ik werd 21 jaar later op die datum geboren. Ik voelde het als mijn heilige plicht om zijn werk voort te zetten, en mij in te zetten voor werkelijke vrede.

En al vrij snel werd mij duidelijk dat ik zonder innerlijke vrede geen vrede om mij heen kon creëren.